Poor Bunny

បើអ្នកចូលចិត្តហ្គេមដែលមើលសាមញ្ញ ប៉ុន្តែពេលលេងហើយនិយាយថា "ម្តងទៀតចុងក្រោយ" រាល់ 30 វិនាទី Poor Bunny គឺចំគោលណាស់។ វាជា platformer pixel-art បែប arcade លើអេក្រង់តែមួយ ដែលឲ្យអ្នកលោតគេចអន្ទាក់បែប random ហើយភាពសប្បាយវាមកពីការរស់បានយូរជាងជុំមុនតែបន្តិចក៏ធ្វើឲ្យអស់ចិត្តលែងបាន។

Key Features

• គ្រប់គ្រងតែ 2 ប៊ូតុង ប៉ុន្តែ reaction ត្រូវលឿនខ្លាំង
• ឡាស៊ែរ saw និង spikes ចេញបែប random រាល់ជុំ
• អេក្រង់តែមួយ ប៉ុន្តែសម្ពាធដូច arcade ចាស់ៗ
• មាន coin ឲ្យប្រថុយយក ដើម្បីលើក score
• 2-player same screen សើចផង ខឹងផង ពេលប្រកួត

លេងរបៀបណា និង core mechanics

លេង Poor Bunny គឺសាមញ្ញណាស់៖ ចុចមួយប៊ូតុងដើម្បីលោតទៅឆ្វេង និងមួយទៀតដើម្បីលោតទៅស្តាំ ហើយរស់ឲ្យបានយូរបំផុត។ ចំណុចពិបាកមិនមែនស្ថិតនៅ control ទេ តែស្ថិតនៅការអាន pattern trap ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានភ្លែត។

អ្នកមិនបានរត់ឆ្លងដែនកម្រិតវែងៗ ឬស្វែងរកផ្លូវសម្ងាត់អីទេ។ ហ្គេមយកអ្នកទៅដាក់លើ screen តែមួយ ហើយបោះ lasers, saw blades, spikes និងអន្ទាក់ផ្សេងៗចូលមកជាបន្តបន្ទាប់ ដូចជាចង់សាកថា reaction របស់អ្នកលឿនប៉ុណ្ណា។

អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្ត គឺការលោតរបស់វាមានអារម្មណ៍ច្បាស់។ ពេលអ្នកស្លាប់ វាហាក់ដូចជាកំហុសរបស់អ្នកពិតៗ មិនសូវមានអារម្មណ៍ថាហ្គេមបន្លំទេ ទោះបី pattern random ធ្វើឲ្យ panic ក៏ដោយ។

ចំណុចមួយដែលអ្នកនឹងរៀនលឿន គឺកុំលោតច្រើនពេក។ អ្នកថ្មីៗភាគច្រើន panic ហើយ spam jump បណ្តាលឲ្យទៅចុះលើ saw ឬចូលឡាស៊ែរ ដោយខ្លួនឯង; ពេលអ្នកចាប់ rhythm បាន ហ្គេមនឹងមើលទៅស្អាត និងលេងរលូនជាងមុនខ្លាំង។

coin ដែលលេចឡើងកណ្ដាលអន្ទាក់ គឺជាចំណុចបញ្ឆោតចិត្តដ៏ល្អ។ ជាច្រើនដង ទីតាំងវាដាក់នៅកន្លែងដែលអ្នកដឹងថា "មិនគួរទៅទេ" ប៉ុន្តែ high score brain នឹងបង្ខំឲ្យអ្នកសាក ហើយជុំល្អៗភាគច្រើនចប់ត្រង់នេះឯង។

បើលេងជាមួយមិត្ត 2-player វាកាន់តែមានរសជាតិ។ អេក្រង់តូចមួយនោះចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍តឹងខ្លាំង ព្រោះអ្នកទាំងពីរត្រូវប្រើ safe space ដូចគ្នា ហើយពេលម្នាក់ panic លោតកាត់មុខម្នាក់ទៀត វាធ្វើឲ្យសើចខ្លាំងជាងខឹង។

អ្វីដែលធ្វើឲ្យវាខុសពីគេ

ចំណុចដែលធ្វើឲ្យហ្គេមនេះលេចធ្លោ គឺវាមិនព្យាយាមធ្វើខ្លួនធំជាមួយ map ឬ system ច្រើនជាន់ទេ។ វាយកគំនិតតូចមួយ "លោតឆ្វេងស្តាំឲ្យរស់" មក polish ដល់ចំណុចដែល 20 វិនាទីចុងក្រោយនៃជុំមួយអាចធ្វើឲ្យដៃញ័រ។

ហ្គេម platformer ជាច្រើនឲ្យអ្នកសិក្សា level; Poor Bunny បង្ខំឲ្យអ្នកសិក្សាខ្លួនឯង។ អ្នកចាប់ផ្តើមស្គាល់ថាពេលណាខ្លះត្រូវស្ងប់ មិនចាំបាច់លោតច្រើន ហើយពេលណាត្រូវ commit ភ្លាមៗ មិនអាចស្ទាក់ស្ទើរ។

ខ្ញុំក៏ចូលចិត្តរបៀបដែលជុំមួយចប់លឿន ហើយ restart ក៏លឿនដែរ។ វាមានអារម្មណ៍ដូចហ្គេម arcade ពិតៗ ដែលស្លាប់ភ្លាម រៀនភ្លាម ហើយចូលជុំថ្មីភ្លាម ដោយមិនមានម៉ឺនុយរំខានច្រើន។

មានមួយចំណុចទៀតដែលមនុស្សភាគច្រើនមិនសូវនិយាយ គឺសំឡេង chiptune របស់វាជួយបម្លែងភាពតានតឹងឲ្យក្លាយជាភាពសប្បាយ។ បទភ្លេងលឿនៗ និង sprite ទន្សាយគួរឲ្យស្រលាញ់ ធ្វើឲ្យការស្លាប់ 10 ដងជាប់គ្នាមិនសូវធ្វើឲ្យអ្នកបិទហ្គេមទេ តែបែរជាចង់ restart ភ្លាម។

អស់ពីនេះ វាមានសមតុល្យចម្លែកមួយរវាង cute និង cruel។ ទន្សាយតូចៗ cute បែបនេះ ប៉ុន្តែ trap ស្លាប់មកពីគ្រប់ទិស, ហើយ contrast នេះឯងដែលធ្វើឲ្យវាចាំមុខជាងហ្គេម reflex ជាច្រើន។

ស្បែកទន្សាយដែលអាចដោះសោបានក៏ជារឿងតូច ប៉ុន្តែមានប្រយោជន៍។ វាធ្វើឲ្យការលេងដើម្បីបាន coin មិនមែនតែប្រកួត score ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែមាន feeling ថាអ្នកកំពុងប្រមូលរបស់តូចៗដែលមើលហើយចង់ប្រើពិត។

សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់

មាន 2-player មែនទេ ហើយសប្បាយអត់?

មាន ហើយនេះជាមូលហេតុធំដែលខ្ញុំសូមណែនាំវា។ វាមិនមែន co-op ធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជាការប្រកួតរស់ឲ្យបានយូរជាងគ្នាលើ screen តែមួយ ដូច្នេះពេលមិត្តអ្នកស្លាប់មុន មនុស្សនៅជុំវិញនឹងសើចភ្លាម ហើយលេងលើ keyboard ជាមួយគ្នាឆ្ងាញ់ជាងគេ។

ពិបាកពេកសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមអត់?

ចូលលេងងាយណាស់ ព្រោះ control មានតែពីរ។ តែបើអ្នកចង់បាន high score ល្អៗ អ្នកត្រូវហាត់ timing និងចេះទប់ greed ពេលឃើញ coin នៅកន្លែងគ្រោះថ្នាក់; ល្អត្រង់ថាជុំខ្លី ដូច្នេះស្លាប់ហើយចាប់ផ្តើមសារជាថ្មីមិនធុញ។

វាខុសពី endless runner ឬ platformer ផ្សេងៗដូចម្តេច?

ភាពខុសសំខាន់ គឺវាមិនបង្ខំឲ្យអ្នករត់ទៅមុខជានិច្ចទេ ហើយមិនមាន stage វែងៗឲ្យចាំផ្លូវ។ Poor Bunny គឺជា arcade survival សុទ្ធៗ: screen តូច, trap random, restart លឿន, coin ឲ្យប្រថុយយក, ហើយរាល់ជុំមានរឿងខុសគ្នាបន្តិចដែលធ្វើឲ្យវាញៀន។

បើអ្នកចូលចិត្តហ្គេម reaction, local multiplayer, ឬហ្គេម online free ដែលចាប់បានភ្លាមៗដោយមិនបាច់រៀនយូរ នេះគឺជាជម្រើសដែលខ្ញុំសរសើរពីចិត្ត។ សាក Poor Bunny មួយជុំសិន; ប្រសិនបើអ្នកមិននិយាយថា "ម្តងទៀត" ខ្ញុំទុកឲ្យអ្នកឈ្នះ។