Yubin Niiku 2: Dionysos' Denial

Yubin Niiku 2: Dionysos' Denial, kulağa değil direkt ruh haline oynayan bir müzik oyunu. Ekrana karakter sürükleyerek parça kuruyorsun ama olay sadece beat dizmek değil; her sesin içinde tuhaf, biraz da tekinsiz bir hikaye hissi var. Karanlık atmosferli oyunları seviyorsan bunun tadı gerçekten başka.

Öne çıkanlar

• Karakter sürükleyerek parça kurma sistemi
• Rahatsız edici ama akılda kalan ses katmanları
• Her karakterde gizemli bir arka plan hissi
• Klasik ritim oyunu değil, daha deneysel
• İlk oyunun havasını koruyan güçlü devam oyunu

Nasıl oynanır?

Kısaca, karakterleri ekrana sürükleyip ses katmanları oluşturuyorsun. Doğru kombinasyonları buldukça parça doluyor, ritim oturuyor ve oyunun havası iyice koyulaşıyor.

YN2'de klasik ritim oyunlarındaki gibi notaya tam anda basma stresi yok. Burada daha çok kulağınla seçiyor, hangi karakterin hangi ses dokusunu verdiğini çözüyor ve parçayı kendi zevkine göre örüyorsun. O yüzden refleks kadar merak da önemli.

En keyifli taraf deneme yanılma kısmı. Bir karakterin vokal gibi duran sesi, ötekinin mekanik tınısı ya da rahatsız eden arka plan katmanı birleşince bambaşka bir şey çıkıyor. Bazen ilk anda uyumsuz gelen bir düzen birkaç saniye sonra inanılmaz iyi oturuyor.

Arayüz de bilerek biraz yabancı hissettiriyor, bu yüzden ilk birkaç dakika 'ben ne yapıyorum' diyebilirsin. Ama mantık bir kez oturunca bırakması zor oluyor. Tam kapatacakken bir kombinasyon daha deneyeyim deyip oyunda kalıyorsun.

Neden farklı hissettiriyor?

Kısa cevap şu: bu oyun skor kovalamaktan çok bir his kurduruyor. Yubin Niiku 2: Dionysos' Denial, müzik yapma ile rahatsız edici hikaye kırıntılarını aynı yerde buluşturduğu için akılda kalıyor.

Çoğu müzik oyununda ekran sana tempo tutturur, puan verir, hata sayar. Burada ise karakterlerin varlığı bile ayrı bir gerilim yaratıyor. Her figür sadece ses kaynağı değil, sanki geçmişi olan tuhaf bir tip gibi duruyor ve bu his parçayı daha kişisel yapıyor.

Bence oyunun en acayip güçlü yanı da bu. Bir yandan kendi parçanı kuruyorsun, öte yandan oyunun dünyası sana her şeyi açık açık anlatmadığı için boşlukları kafanda tamamlıyorsun. Müzik ilerledikçe hikaye anlatımı da sanki seslerin arasından sızıyor.

Tislub'un ilk oyunu Yubin Niiku: The Postal Killer'ı bilenler için ayrı bir tat var. Devam oyunu, o kült garipliği ve rahatsız edici enerjiyi koruyor ama yaratıcı alanı genişletiyor. Yani sadece 'aynısının ikincisi' gibi durmuyor; daha çok aynı kabusun başka bir odası gibi.

Bir de oyunun ses anlayışı baya kendine has. Güzel olmak için temiz davranmıyor; bazen özellikle pürüzlü, bazen boğuk, bazen de ürkütücü bir loop kuruyor. O yüzden sıradan bir online oyun gibi açıp kapatamıyorsun, kafanda izi kalıyor.

Sık sorulan sorular

En çok sorulan şeyler genelde aynı: ilk oyunu bilmek gerekir mi, bu gerçekten bir ritim oyunu mu, bir de ücretsiz oyna ve indirmeden oyna tarafı nasıl. Kafandaki soru işaretlerini hızlıca toparlayayım.

İlk oyunu oynamadan başlanır mı?

Evet, rahat başlanır. Yubin Niiku 2 kendi başına da çalışıyor; sadece ilk oyunu biliyorsan bu karanlık tonun ve karakterlerin neden bu kadar tuhaf hissettirdiğini biraz daha çabuk yakalıyorsun.

Bu oyun klasik ritim oyunu mu?

Tam olarak değil. Nota kaçırma derdi yerine ses katmanlarını deneyip en iyi kombinasyonu kurmaya odaklanıyor; yani biraz müzik oyunu, biraz ses kolajı, biraz da tekinsiz bir anlatı parçası gibi düşün.

Ücretsiz ve indirmeden oynanır mı?

Tarayıcıda açılan sürümü bulduğunda mantık zaten çok net: ücretsiz oyna, indirmeden oyna, direkt dene. Böyle bir oyunda uzun kurulumla uğraşmak yerine hemen girip sesleri kurcalamak çok daha iyi çalışıyor.

Deneysel işlerden hoşlanıyorsan, garip ama sağlam atmosfer arıyorsan ve her müzik oyununda aynı formülü görmekten sıkıldıysan Yubin Niiku 2: Dionysos' Denial tam sana göre olabilir. Kısa bir online oyun seansında bile aklında ses bırakıyor; merak ettiysen aç, biraz kurcala, zaten seni nasıl sardığını hızlıca anlarsın.